MemoRise Family · dzieci 5–10 lat i dorośli
Muzeum naszej rodziny — tydzień rozmów przy wspólnym stole
Codziennie jedna karta rozmowy i cztery części: dwie dla dzieci, dwie dla dorosłych lub seniorów. Każdy dzień kończy się eksponatem do rodzinnego muzeum, a w niedzielę dziecko oprowadza po wystawie. 20–30 minut dziennie.
- 7 dni, każdy z kartą rozmowy i eksponatem
- pytania, które otwierają rozmowę, a nie przepytują
- każdy ma swoją część — dziecko nie musi czytać ani pisać
- kartę rozmowy czyta dorosły lub senior; przy dziecku zawsze jest osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo
Bezpłatnie
Muzeum naszej rodziny
Bezpłatny zestaw na tydzień: dzieci 5–10 lat razem z dorosłymi lub seniorami
20–30 minut dziennie
- na każdy dzień karta rozmowy i arkusz czterech części — rozcina dorosły
- tematy: imiona, dom z pamięci, zabawy z podwórka, smak dzieciństwa, przedmiot z historią, piosenka
- w niedzielę wystawa — dziecko oprowadza, a dorośli dopowiadają
Dla kogo jest ten zestaw
- Dla dzieci 5–10 lat. Każda część dziecka ma też wskazówkę dla młodszych (4–5 lat) i starszych (9–10 lat).
- Dla dorosłych: rodziców, opiekunów, cioć i wujków — części dorosłych może wykonać każda dorosła osoba.
- Dla seniorów, którzy siadają do stołu jako pełnoprawni uczestnicy: sami decydują o pomocy i o kroku „Trudniej”.
- Dla rodzin, które widują się rzadziej, niż by chciały, i dla spotkań dzieci z dziadkami, gdy przydaje się temat do rozmowy.
Kto bierze które części
| Przy stole | Części dziecka 1 i 2 | Części dorosłego lub seniora 1 i 2 |
|---|---|---|
| dziecko + dorosły lub senior | dziecko robi obie | dorosły lub senior robi obie |
| dwoje dzieci + dorosły lub senior | każde dziecko jedną; młodsze bierze wersję „Młodsze” | dorosły lub senior robi obie |
| dziecko + dorosły + senior | dziecko robi obie | jedna osoba opowiada, druga słucha dziecka; następnego dnia zamiana |
| dwoje dzieci + dorosły + senior | każde dziecko jedną | każda osoba jedną; codziennie zamiana |
Trzecie dziecko robi część w parze z rodzeństwem. Kolejny dorosły dzieli się częściami z innymi.
Jeden dzień
Jak wygląda dzień w muzeum
Karta rozmowy leży na środku stołu. Każdy dostaje swoją część — kółko oznacza część dziecka, kwadrat część dorosłego lub seniora. Dzień ma pięć kroków.
- Na start, 1–2 minuty. Wszyscy przypominają sobie wczorajszy eksponat — z pamięci.
- Piękne pytanie, 2–3 minuty. Odpowiada każdy i nie ma złych odpowiedzi. Na przykład: „Gdyby nowa gwiazda mogła dostać imię od Ciebie — jak by się nazywała?”.
- Przebieg, 15–20 minut. Kroki z karty rozmowy. Każdy robi swoją część.
- Eksponat, 3–5 minut. Wypełniacie metryczkę i chowacie ją do koperty.
- Wieczorem, 1 minuta. Przy kolacji albo przed snem dziecko przypomina sobie, co usłyszało.
Mało czasu? Start, pierwsze dwa kroki przebiegu i eksponat zajmują ok. 15 minut — resztę można dokończyć jutro. Przygotowanie zajmuje ok. 5 minut.
Przykład: poniedziałek „Imiona, które nosimy” (ok. 24 minuty; eksponat: tabliczka imion)
- Dorosły lub senior opowiada, skąd ma imię i jak go wołano w dzieciństwie.
- Dziecko daje „dowód słuchania”: mówi, co zostało mu w głowie z opowieści.
- Dziecko nadaje imiona przedmiotom ze stołu, np. „kubek — Pan Gorący”, i mówi je tylko raz. Dorosły lub senior stara się je zapamiętać.
- Wszyscy wypełniają tabliczkę imion, a dziecko rysuje przy każdym imieniu swój znak.
- Na koniec dziecko sprawdza dorosłych: pokazuje przedmioty, a oni podają imiona z pamięci.
Tydzień
| Dzień | Temat | Eksponat |
|---|---|---|
| poniedziałek | Imiona, które nosimy | tabliczka imion |
| wtorek | Dom z pamięci | mapa z pamięci |
| środa | Zabawy z podwórka | instrukcja dwóch zabaw |
| czwartek | Smak dzieciństwa | karta smaku |
| piątek | Przedmiot z historią | przedmiot z metryczką |
| sobota | Piosenka, która została | śpiewnik rodziny |
| niedziela | Muzeum naszej rodziny | wystawa i motto rodziny |
W niedzielę dziecko zostaje przewodnikiem i oprowadza po wystawie, mówiąc przy każdym eksponacie, co pamięta. Dorośli są kuratorami: odpowiadają z pamięci na pytania dziecka. Na koniec razem wybieracie motto rodziny.
Jak prowadzić rozmowę
Rozmowa, która nie przepytuje
- „Opowiedz o…” zamiast „Pamiętasz…?”. Pytanie zaprasza do opowieści, a nie sprawdza.
- Najpierw słuchamy do końca. Dopowiadamy dopiero wtedy, gdy ktoś skończy.
- Poprawiamy pytaniem: „A może to było…?” zamiast „Źle”. Dotyczy dzieci i dorosłych.
- Każdy coś wnosi. Nikt nie jest tylko widzem. Senior jest uczestnikiem, a nie osobą, której się pomaga.
- Wolno powiedzieć „pas”. I wolno przerwać po każdym kroku — do karty można wrócić innego dnia.
Na każdej części jest „Pomoc”, gdy coś nie przychodzi, i „Trudniej” dla chętnych. To dwie osobne rzeczy: czytanie polecenia dziecku to pomoc, a nie łatwiejsze zadanie.
Co jest w środku
| Co | Szczegóły |
|---|---|
| Czas dziennie | 20–30 minut; wersja krótka ok. 15 minut; przygotowanie ok. 5 minut |
| Na każdy dzień | karta rozmowy (na środek stołu) i arkusz czterech części do rozcięcia — rozcina dorosły |
| Wiek dziecka | 5–10 lat, ze wskazówkami „Młodsze” (4–5 lat) i „Starsze” (9–10 lat) |
| Odpowiedzi | słowem, ruchem, rysunkiem albo pokazaniem; zapisywać może ktoś inny |
| Na koniec tygodnia | wystawa, koperta z metryczkami eksponatów, dyplom przewodnika lub przewodniczki i plan, jak użyć tych samych kart drugi raz |
| Format | PDF A4 do druku jednostronnego, w kolorze albo czarno-biały — oznaczenia działają w obu wersjach |
| Cena | 0 zł |
Zobacz strony z zestawu
Prawdziwe strony z pliku, bez poprawek pod stronę internetową.
pierwsze wydanie
pierwsze wydanieStan materiału
F-001 to pierwsze wydanie z 27 września 2026 r. To prototyp. Recenzje prowadzimy w trakcie prac, a test w kilku rodzinach jest przed nami — sprawdzi, czy instrukcja jest zrozumiała i ile naprawdę trwa dzień. Uwagi zbieramy pod adresem biuro@memo-rise.pl; trafią do kolejnych wydań.
MemoRise tworzy zespół specjalistów z różnych dziedzin edukacji. Każde zadanie układamy z myślą o osobie, która nad nim usiądzie — w domu albo w sali. Program sprawdza, czy każda osoba ma w zadaniu swój krok i czy w pytaniach nie ma „Pamiętasz…?”. Zestaw wydaje Enertia Sp. z o.o.
Czego nie obiecujemy
Zestaw to wspólne zajęcie przy stole i rodzinna pamiątka. Nie jest testem, badaniem ani terapią. Nie obiecujemy poprawy pamięci ani zapobiegania chorobom i nie oceniamy dzieci.
Rozmowy o domu i dzieciństwie mogą przywołać trudne wspomnienia. Wtedy nie drążcie: zmieńcie temat albo zróbcie przerwę. Jeśli trudności z pamięcią u bliskiej osoby narastają albo Cię niepokoją, porozmawiaj z lekarzem.
Zestaw jest dla rodziny
„Muzeum naszej rodziny” możesz drukować na potrzeby własnej rodziny. Przedszkole, szkoła, świetlica, klub czy dom seniora potrzebują licencji — także wtedy, gdy zajęcia są bezpłatne. Placówki korzystają z osobnych kompletów: w przedszkolu z opcjonalnym listem do domu, a w klubie seniora ze spotkaniem z rodziną raz w miesiącu.
Pytania i odpowiedzi
Mamy dwoje dzieci, a przy stole siedzą też dziadkowie. Kto co robi?
Na początku zestawu jest tabela „Kto bierze które części”. Przy dwojgu dzieciach każde bierze jedną część, a młodsze — wersję „Młodsze”. Gdy przy stole są dorosły i senior, dzielą się częściami i codziennie się zamieniają: raz jedna osoba opowiada, a druga słucha dziecka.
Czy dziecko musi umieć czytać?
Nie. Polecenia dla dziecka czyta dorosły lub senior. Dziecko odpowiada słowem, ruchem albo rysunkiem. Wersję „Młodsze” lub „Starsze” wybierajcie według tego, jak dziecko radzi sobie z poleceniami, a nie tylko według wieku.
Mamy mało czasu. Czy da się krócej?
Tak. Start, dwa pierwsze kroki przebiegu i eksponat zajmują ok. 15 minut — resztę można dokończyć jutro. Przerwa po każdym kroku jest w porządku, a dzień, którego nie było, oznacza po prostu mniej sal w muzeum.
Czy trzeba drukować i ciąć?
Tak. Drukujecie jednostronnie, na A4, w kolorze albo czarno-biało. Kartę rozmowy kładziecie na środku stołu, a części uczestników rozcina dorosły. Na każdej części wpisujecie imię osoby, która ją bierze — tylko na papierze, u Was w domu.
Czy zestaw jest tylko dla rodzin z dziadkami?
Nie. Części dorosłych może wykonać każda dorosła osoba: rodzic, opiekun, ciocia czy sąsiad. Senior, jeśli siedzi przy stole, jest pełnoprawnym uczestnikiem i sam decyduje o pomocy.
Co zostaje po tygodniu?
Wystawa, koperta z metryczkami eksponatów i dyplom przewodnika lub przewodniczki. Te same karty działają drugi raz — w nowych rolach albo z nowym tematem. Kopertę z metryczkami można podpisać datą i schować jako początek rodzinnego archiwum.
*Szkic: T4.*